Morfologia – ciernie kaktusów

Najpiękniejszą ozdobą kaktusów są ciernie, czyli ostro zakończone wyrostki roślinne, przekształcone na drodze ewolucyjnej z liści. Warto zaznaczyć, że poprawnym polskim określeniem jest słowo “ciernie”, często zastępowane błędnym sformułowaniem “kolce”.
Każdy cierń możemy podzielić na charakterystyczne odcinki: podstawę, odcinek środkowy, wierzchołek. Młode ciernie bardzo łatwo się łamią, ponieważ ich wzrost następuje od podstawy, gdzie tkanka jest jeszcze młoda i miękka. Z czasem ciernie tracą wodę stając się coraz twardsze i wytrzymalsze.
Ciernie występują pod wieloma, urozmaiconymi formami. Poszczególne typy różnią się od siebie takimi cechami jak: długość, przekrój, kolor, kształt, faktura.

Typowe kształty cierni:

  • włosowate
  • iglaste
  • szydłowate
  • stożkowate
  • pierzaste
  • obrączkowane
  • pergaminowe
  • grzebieniasto ułożone
  • haczykowate

Przekrój ciernia w większości przypadków jest okrągły, lecz może być także płaski lub krawędziasty. Faktura ciernia może być śliska, chropowata, ponacinana drobnymi bruzdami, a może także przypominać pergamin bądź papier. Niektóre gatunki posiadają ciernie haczykowato wygięte na końcu. Prawdziwy kolor cierni niekiedy ujawnia się dopiero po ich zwilżeniu, np. Gymnocalycium sagilonis. Ciernie bywają ułożone w areoli w jednej lub w dwóch seriach. Zewnętrzną serię tworzą ciernie skrajne, wewnętrzną ciernie środkowe.

Szczególnym rodzajem cierni są glochidy. Są bardzo krótkie, cieńkie i słabe. Wyposażone są w mikroskopijne, skierowane ku tyłowi haczyki. Bardzo łatwo się odłamują i wczepiają w naskórek. Mogą wywołać stan zapalny skóry. Są one szczególnie charakterystyczne dla Opuncji.

Zagadką są ciernie nektarowe. Są to skarłowaciałe ciernie, wydzielające kropelki słodkiego nektaru. Ich rola jak dotąd pozostaje nieodgadniona. Należy jednak uważać, gdyż nektar jest przynętą dla mrówek.

Cech różnicujących ciernie jest sporo. Niekiedy wydają się one mało istotne, lecz w ogólnym rozrachunku znacznie wpływają na wygląd kaktusa. Przykładowo: Ferocactus latipisnus posiada ponacinane bruzdami, dorastające nawet do 4cm, żółte bądź czerwone ciernie boczne, wraz z charakterystycznym, grubym, mocno spłaszczonym, ponacinanym bruzdami i haczykowato wygiętym cierniem środkowym, dorastającym nawet do 6cm! Tymczasem Uebelmannia pectinifera posiada krótkie (rząd kilku milimetrów), gładkie, okrągłe, najczęściej czarne, grzebieniasto ułożone ciernie.

Na szczególną uwagę zasługują ciernie w jakie są wyposażone są Ferocactusy.

Przeczytaj również:

Loading ... Loading ...
Umieszczono w kategorii: O kaktusach

Brak komentarzy.

Dodaj komentarz